Hartelijk welkom op mijn site

Op deze site informeer ik u over mijn werk als kunstenaar en als coach. Ik wens u heel veel kijk- en leesplezier.

Mijn beroep: kunstenaar en coach.
Ik ben werkzaam als zelfstandig beeldend kunstenaar te Kampen. Ik werk soms in opdracht. Mijn vrije werk verkoop ik via galerieën en vanuit mijn eigen atelier/galerie. Daarnaast geef ik cursussen en coach ik mensen. 

Jeugd in de IJsseldelta
Ik ben opgegroeid in Kampen. Ik heb er een heelrijke jeugd gehad, in een volkswijk aan de rand van een voorbije wereld van sloten en zandopspuitingen. Ik was een gevoelig knaapje, ik zag dingen en voelde dingen die anderen ontgingen. De rivier was altijd dichtbij. Riet en water hebben me niet alleen gevormd. Ik groeide op in een warm gezin, binnen het raamwerk van de Gereformeerde Gemeente. Als ik kon schrijven dan zouden mijn verhalen kunnen lijken op de boeken van Franca Treur en Jan Siebelink. Ik heb veel te danken aan deze jeugd. Mijn fascinatie voor het geheim van de dingen bijvoorbeeld. 

Toen ik als schilder begon was het vooral het landschap dat me boeide. Het samenspel van wind, lucht, water en planten vormen een uitgangspunt om licht, kleur, verftoets en structuur te onderzoeken. De landschappen kregen door die minimalistische belangstelling een meditatief karakter. Een overstap naar muziek als inspiratiebron lag op een gegeven moment voor de hand. Het resulteerde in een reeks uitbeeldingen van Requiems. Er ontstonden symmetrische orgaanachtige vormen met een warme gloed van kleur en licht. 

Na de lichtserie begon ik ruimte te geven aan voorstellingen en associaties. Er dienden zich als vanzelf symbolen aan voor leven, groei en ontwikkeling. Er verschenen vissen, vogels, hoofden, ogen, kaarsen, en allerlei vaag herkenbare figuren ontstaan vanuit de schilderkunstige handeling. Gewapend met deze nieuwe vrijheden heb ik een serie doeken geschilderd waarin ik begon met foto's van schilderijen en muzikanten en citaten van filosofen. Die citaten zijn gehaald uit hun context en gaan een nieuw verband aan. Mijn verband. Zo wordt iets opnieuw niets om vervolgens weer iets nieuws te worden.

Rond 2008 heb ik het verhaal en de symbolen verlaten als inspiratie. Het alledaagse landschap uit mijn polderomgeving werd weer uitgangspunt. Ik schilderde onbelangrijke plekken.
Gewoon een sloot. Het gewone grijpt me aan in zijn vreemdheid. Ik ben met deze serie weer gaan werken met olieverf. Ik heb een speciale techniek ontwikkeld om de verf op te brengen, in vele lagen met een sterke nadruk op de stoffelijkheid van de materie. Er ontstaat door de gelaagdheid een soort ruimtelijkheid, letterlijk in het oppervlak.

De reis naar Israël in 2011 in het kader van een kunstenaarsuitwisseling heeft me gedwongen stil te staan bij mijn mentale concepten. Ik werd geïnteresseerd in absenties. Een absentie is een afwezigheid. Een gat is bijvoorbeeld een absentie. Een gat is niets maar bestaat dankzij de omliggende werkelijkheid. Schaduw is ook een mooi voorbeeld. Schaduw ontstaat door afwezigheid van licht. In feite is elk beeld een absentie. Het is niet wat u ziet. Wat zie u niet in u beeldvorming? Voor mij dringt de afwezigheid zich zodanig op dat ik niet anders meer kan kijken naar beelden. Het heeft me de ogen geopend voor het kijken naar de beeldvorming zelf, naar de verschillende kijkramen die we hanteren. ( u ziet het terug in mijn cursussen)

Ik ben onbelangrijke ruimtes gaan schilderen op waardeloze materialen. Voorlopigheden op board. Een oppervlak is als vlak al een beeld, zodra het maten heeft. Ik speel met gelaagdheden, met suggesties en met perspectief, de leugentruc bij uitstek. Er ontstond een rare serie kijkruimtes met muziekstandaards en stoeltjes, die zweven in een soort Piranesi-achtige ruimtes. Ook begon ik vogelhuisjes van binnenuit te schilderen, compleet met letterlijk uitvlieggat. Ik ging op board dynamisch geschilderde lege landschappen schilderen door verftoetsen zo neer te zetten dat er een raamgezicht ontstond. Het zijn de autonome verftoetsen die ik in mijn opleiding leerde maken, op de wijze van de concepten van fundamentele schilders. Zo schilderde ik over bestaande prenten uit de kringloopwinkel, inclusief over de lijst. Secondlife.

Deze speelse onderzoekjes maak ik naast grote ‘belangrijke’ arbeidzame doeken. Die afwisseling is prettig en het houdt mijn creativiteit levendig. In de grote doeken zet ik ook het perspectief op een ander been (er is geen verkeerd been).
Het zijn ruimtes in perspectief waarin voortdurend de aanwezigheid van het beeld benadrukt wordt in zijn platheid, in zijn perspectief, in zijn verf en oppervlak. Maar door dat beeld zo vreemd te maken en ook op zo’n verstilde manier haast ritueel op te bouwen verschijnt er voor mij toch die dimensie van afwezigheid. Het is de leegte van een niet definieerbare afwezigheid die ik voelbaar probeer te maken.

Recent werk
Een intrigerende afwezigheid is te ervaren in een plattegrond. Een plattegrond geeft een beeld van een nog niet ruimte, plat en vlak. Plattegronden van kathedralen begonnen me te boeien.

Een kathedraal is ook te zien als een afwezigheid. De kathedraal vertegenwoordigt op fysieke wijze het hemelrijk, de kathedraal representeert de stad Gods op aarde, maar het is niet wat het is. Het is een beeld.
De plattegronden werden een soort groeisels, een soort netwerkjes van voorlopigheden.
Ik schilderde deze voorlopigheden op waardeloze materialen. Ongedefinieerde ruimtes die plat blijven. Er verschenen oerlandschappen, als op de eeste dag, waarin er nog niets is. De plattegronden van kathedralen bleven aanvankelijk als een soort vruchtbeginsels in de oersoep aanwezig. De plattegrond is voor mij een symbool van verlangen.

Vrouwen
Het is wellicht niet verwonderlijk dat er een een vrouwenfiguur verscheen met de plattegrond in haar boezem. Vrouwenfiguren bevolkten eerder mijn doeken maar deze keer werden ze wel heel erg fysiek. De plattegrond verdween uit beeld en er ontstonden doeken met een expressieve lading. Aanvankelijk vond ik het maar vreemd maar al gaande ben ik gaan vermoeden dat deze levenslust te maken heeft met het overlijden van mijn moeder, in augustus 2014. Ze was mijn trouwste fan. Het is wat het is.
Ik zie in ieder geval vrouwenvormen in aardlagen, landschappen, huid, lichaam, levensdrift en doodsdrift.

Kampen, januari 2015